Marialust te Apeldoorn vormde op 10 april het decor voor de Start & Finish van de Marialust Klassier, georganiseerd door sociëteit 't Koetshuis en als sponsor o.a. champagnehuis Taitinger. Rally rijden en echte champagne: ja, daar kan je ons van Team SuiteWheels wel voor porren. Uitzetter was de ons bekende Jan-Peter Nijmeijers van Classic Events, dus dat zat helemaal goed. Het weer was zomers maar we hadden onze 52-jarige cabrio, de Frogeye, net daags daarvoor naar Maurice Visser van de Classic Car Company gebracht en geruild voor de FIAT. Niks lekker open rijden dus, maar zweten in de Italiaanse bak. Wie zullen we nu eens achter het stuur laten plaatsnemen? Fotograaf en redacteur van Klassiek & Techniek, Niko Bloemendal had er zin in en wist ook nog de nodige foto's te maken.

Parallel aan de Marialust Klassier liep de finish van de Marialust Champagne Trophy. Een gezelschap reislustigen reed van 8 april t/m 10 april heen en weer richting de prachtige Champagne-streek. Onder leiding van Leo Kok, partner van de notarissen van naam, werd deze tocht ondernomen. Een initiatief dat door ons van Team SuiteWheels van harte werd ondersteund. Wij drinken tenslotte graag de nodige glazen champagne en zien Leo en zijn crew graag volgend jaar vertrekken naar bijvoorbeeld de Schotse Hooglanden of de Douro. Goede whisky of port gaat er bij ons tenslotte ook wel in. Maar terug naar de rally, we moesten tenslotte eerst nog starten. Fraaie auto's verschenen aan de start. Een aantal mooie Mille Miglia macchina's stond al opgesteld. Eigenlijk te mooi om een rally te rijden.

Niet al te moeilijk was aan ons doorgegeven, lekker toeren. Tuurlijk, alsof we Jan-Peter niet langer kennen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat we wel eens moeilijker rally's hebben gereden. Maar toch. Het was best vermakelijk om al na een paar minuten rijden de nodige deelnemers vol enthousiasme richting Twello te zien rijden, terwijl je toch echt via een paar meters ventweg scherp rechtsaf het boerenland in moest. Merkwaardig. Het bolletje-pijltje-fenomeen werd afgewisseld met situatie-foto's. Leuk en lastig. Vooral als de situaties gefotografeerd zijn in een ander jaargetijde en de richting niet altijd duidelijk is aangegeven. Gingen we zelf toch nog even verkeerd bij die brug. Ook hier waren er de nodige deelnemers die aan de gefotograveerde situaties compleet voorbij gingen. Waar wij een smal en lastig traceerbaar  zandpad inreden stoven een aantal auto's vol vaart vrolijk door op de Provinciale weg. Dit verklaart waarschijnlijk dat de deelnemers bij de eerste stop langaam of juist in grote getale binnen kwamen druppelen. Ingetekende lijn kende de nodige tricks en de punt-pijl kortste route bevatte ook een aantal valstrikken. Bij het pontje Olst-Wijhe de IJssel over met de lunchlocatie in zicht. Blijkbaar had eenieder het wel even gehad en maakte het verlangen naar vocht en voedsel de meesten iets minder geconcentreerd. Het driehoekje dat in die paar honderd meter genomen moest worden kende inderdaad een controlepost. Vanaf het terras bood het ons een mooi uitzicht op de controleletter en de deelnemers die er keurig aan voorbij reden.

De middag was nog even goed opletten. Van Rutger Kwant, uitzetter van de Omloop van het Oosten, in januari een PLOT – THE – DIFFERENCE  kaartleesmeter gekocht. Voor € 5 inclusief verzendkosten waren wij zo'n trotse bezitter van een dergelijk meetapparaat. Geen geld voor dit kleinood. Hoewel: 2 spelden, een stukje karton en wat doorzichtig plastic en daar heb je de  PLOT – THE – DIFFERENCE  kaartleesmeter! Toch, wisten wij hiermee de kortste route toch te bepalen wat met de bekende lineaal niet te doen was.

Om 15.30 uur precies reden we tevreden onder de Finish-boog door en hup naar de champagne. Niet verkeerd die Taitinger champagne! Het zou uiteindelijk nog ruim 1,5 uur duren voor de laatste deelenemer Marialust bereikte. Jan-Peter had gemeend als extratje 4 zwart-wit foto's als laatste opdracht mee te geven. Oude straatbeelden van het fraaie Apeldoorn. Hoewel m.i. was het London, New York of wellicht Milaan. Jan-Peter verzekerde dat het echte Apeldoornse straten waren van weleer en of je deze kon herkennen. Dit was zo beetje de zwaartse opgave die dag. Met veel pijn en moeite wisten we wat straatnamen te verbinden aan de foto's. Uiteraard op één na allemaal fout. Zelfs onze eigen straat hadden we niet herkend. Met slechts één gemiste controle eindigden we de dag dan toch met 4 strafpunten. Hoewel. Toch voldoende om met een magnum Taitinger en een giga-beker, als eerste prijs, naar huis af te reizen. Mooi evenement, goed georganiseerd, fraai deelenemersveld. Kortom: een Klassieker om er in te houden!